Salamat ng Marami!

Makaraan ang isang taong pamamalagi sa Blogger.com at pagsusulat ng kung anu-anong bagay sa blogsite na ito, eto ang mga nangyari pagkatapos ng isang taong eksperimento;

1. Kasalukuyan akong may sampung followers. At lahat sila pwera sa isa ang hindi nakaka-kilala sa akin ng personal. Sa lahat ng nagbabasa at nagtatyaga sa'kin kahit wala akong maipakitang mukha, Maraming Salamat!
2. May 1571 (and still counting) na mga naligaw sa aking munting bukid. Pwera ang mga kapamilya at mga barkada kong hindi alam na nagsusulat ako sa blog site na ito. :) marami akong utang, kaya hindi ako nagpapakita. Hahaha. Maraming salamat ulit sa inyo!
3. Gusto kong mabago ang pangalan ng blogsite ko for personal reasons pero nag-iisip padin ako kung tama bang palitan ko pa. Mga walong buwan ko nang pinag-iisipan to. Something na mabango. How bout, Rosas?
4. Mayroon na akong dalawanpu't pitong mga entries (and still drafting) na nai-publish. At madalas ko padin silang binabasa ng paulit-ulit. Salamat sa mga nagbabasa padin!
5. Madami na akong drafts. Hahaha. Pwera dito, mayroon pa akong siyam na pending. Hindi ko magawa dahil kulang ang pitong araw sa isang linggo. Pag ako naging Presidente ng U.N., magpapadagdag ako ng isa pang araw. At tatawagin ko itong "FUNDAY". From the root word, DAY.
6. Hindi padin ako nakikipagkita ng personal sa kahit kaninong blogger. Wala pa akong lakas ng loob. Mahiyain ako sa personal ehh.
7. Dalawa sa mga entries ko ay lumagpas na ng mahigit sa isandaang views. Nakakataba ng puso at nakakakilig. Hindi ko padin maipaliwanag yung satisfaction na natanggap ko matapos kong makita ang status ng mga views ng entries ko. Maraming Salamat!!
8. Hindi ko inaasahang mas dadami pa ang views ng http://5-12-4-14-33-44.blogspot.com/2012/05/r-13-usapang-binyagan.html kesa sa paborito kong entry na http://5-12-4-14-33-44.blogspot.com/2012/05/anything-under-ng-araw.html dahil WALA akong natatanggap na FEEDBACK/COMMENTS sa entry tungkol sa binyagan. Ang wierd nga ehh.
9. Iniiwasan ko pading maging isang personal diary ang blogsite na ito sa maraming kadahilanan. Gusto ko lang magsulat at maipahayag ang nilalaman ng makulit kong isipan, solve na ko dun.
10. Gusto kong magpasalamat sa lahat, kahit ang unang balak ko sa blogsite ko na ito ay itago at gawing personal drawback ng mga emosyong hindi mabanggit sa Facebook, marami padin ang dumalaw at nakisawsaw sa trip ko. Parang toyomansi lang. Nakakataba talaga ng puso. From the bottom of my heart, MARAMING-MARAMING-MARAMING SALAMAT PO!!!
11. Huwag po sana kayong magsawang bumisita sa aking munting bukid. At sana mag-enjoy kayo gaya ng pag-eenjoy ko sa pagsusulat ng kung anik-anik. Hanggang sa muli, Paalam!! Mwah mwah, tsup tsup.

50% friends, 50% tablado

Sa isang umpukan ng barkada nagkabiruan tungkol sa highschool friend kong na-FRIENDZONE ng isa ko pang highschool friend. Habang ang apat sa amin ay naglalaro ng pusoy, ang iba ay kumakain at nag-aasaran. Naungkat sa usapan ang balitang pagkaka-friendzone ng barkada ko. Tawanan ang lahat sa asaran at biruan tungkol sa libreng t-shirt, nawalang pag-ibig at ilangan sa pagitan ng dalawa. Lahat tumatawa, PWERA sa KANYA. At dahil isa kong tunay na kaibigan, naki tawa din ako pero pigil lang. Hehehe. At dahil dyan, napagpasyahan kong hanapin kung ano ang tinutukoy nila sa mga asaran. Curious eh. Nakita ko din sa wakas, sa tulong ni Google. Starring Ramon Bautista, Tales From The Friendzone. Programang nagbibigay ng nakakaloko at masasakit sa tengang mga payo (ala Maalaala Mo Kaya)sa mga sumulat na naging biktima ng mapanakit na friendzone at isang limited edition na t-shirt(one-size lang). Mafe-feature ang masaklap mong kwento featuring a very hot girl and a not-so-very-hot guy. Nakakaaliw ang tema, pero ano nga ba ang "FRIENDZONE"?

Para sa mga walang youtube, walang google, walang sipag at para hindi na humaba masyado;
Mga bata? Parang ganito daw yan. 
Ito ay yung katangi-tanging pagkakataon kung kelan gumusto ka o nagpahayag ka ng intensyong manligaw sa napupusuan mo ngunit, subalit, shit na malagkit, sa kakatwang rason ay kaibigan lang ang maio-offer nya sa'yo. Wala kang appeal sa mga mata nya. Kahit manligaw ka pa ng ilandaang taon. Ayyy how sad naman no? Hindi ito limited sa mga kalalakihan. Applicable din sa mga babae, tibo at bakla. Pero malaki ang kaibahan ng na-BASTED sa na-FRIENDZONE. 
Pag nabasted ka, ibig sabihin hindi ka gusto ng niligawan mo dahil sa maraming dahilan, tulad ng hindi nya trip ang itsura at hininga mo. In short, TABLADO KA at AYAW NIYA SA'YO! Pag nafriendzone ka, pwede ka pading maging ABANGERS. Maging casual kayo sa isa't-isa, magtext, mag hang-out padin katulad ng ibang kaibigan nya at mag abang, hanggang sa magkaroon ng isa pang pagkakataon or til the end of time.

Saktong-sakto sa naging kaso ng kaibigan ko. Tawa kami ng tawa sa kinasapitan n'ya. S'ya naman ay hindi maipinta ang mukha. Mga senyales na kami ay mga tunay na kaibigan. Pagtatawanan ka sa mga problema mo pero tutulong padin at magpapayo. Nag palipad-hangin sya at sa kasamaang-palad ay nakatikim ng tinatawag nilang "PRE-EMPTIVE SUPALPAL". Same circle of friends eh. Hindi na rin naman sya tumuloy sa balak nya kasi alam din siguro nyang wala din syang mapapala. Ayun, nakuntento din sa pakikipag-kaibigan na lang. Malungkot nga lang kase nagkaroon sila ng gap at ilangan factor. 

Napa-isip ako. Ang totoong buhay ay talagang marahas at hindi tulad ng nakagawian nating ending ng bawat pelikulang love story na napapanood natin. Cheesy at kahit anong mangyari, magunaw man ang mundo, magkakatuluyan at magkakatuluyan ang mga bida. Isa sa mga kasinungalingang hinahabi ng bawat pelikula sa ating mga "hopelessly romantic" na utak. Sa tunay na mundo, kahit pa bespren mo na yung popormahan mo, hindi ka padin makakatiyak na makakakuha ka ng matamis na "OO"!. Malaki pa din ang tsansa na sya pa ang makakapanakit sa damdamin mo. Kahit di sinasadya, masasaktan ka pa din. Isang patunay na malayo ang kwentong sine sa totoong buhay. Hindi lahat ng kwentong pag-ibig sa totoong buhay ay may happily-ever-after na ending. Hindi to katulad ng "One More Chance" nila Popoy at Basha bagkus ay halos katulad ng pelikulang "500 Days of Summer". So pano ka makakaiwas na masaktan? Simple, "WAG KANG UMIBIG". Dahil ang pag-ibig ay parang isang double-edged sword, ito ay hinahawakan lang ng matatapang na tao. Alam nating lahat na hindi ito puro tamis na tulad ng koton kendi. Love is a complex thing. Being in love with your friend who can't love you back is a more complex thing. So, kung handa kang masaktan at maging masaya, pwedeng-pwede kang ma-inlove. Kahit kelan, kahit saan, kahit kanino.

Na-enjoy ko ang program ni Sir Ramon. Madami din akong napulot na aral at mga quotes. Ang pinaka-matindi pading quote ay ang parting words ng program na: There's more to life than love. Na-friendzone ka nga, me T-Shirt ka naman. Congratulations!!

*Thought to ponder*
"Napakalaki ng mundo. Kung na-friendzone ka man, meron at meron padin dyang mahilig sa panget" RamonBautista - Tales from friendzone ep. 4

Heto ang link, ctrl+C and ctrl+V lang. panoorin nyo! http://www.youtube.com/watch?v=6R28RgWfT2k&feature=relmfu


***************
Boy: Uhm, Girlie wag ka sanang magagalit sa sasabihin ko sa'yo. Matagal ko nang gustong sabihin 'to pero natatakot ako. Uhmm, pwede ba tayong maging more than friends pa. You know?
Girl: Alam mo, okay na tayo sa ganito ehh. Wag na nating gawing komplikado ang lahat. Kaibigan lang ang tingin ko sa'yo. Parang kapatid. Walang malisya. Sana maintindihan mo. I'm sorry. Atsaka isa pa, may nagugustuhan na ko ehh. I'm sorry talaga.
Boy: NOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

NAPATINGALA s'ya. Kami naman, TUMATAWA.

Moon-walk (isang pagbabalik-tanaw)

"Makakabalik tayo sa lugar ngunit hindi sa panahon"

Totoong-totoo. Matapos ang dalawang taon.

NOSTALGIA. 

Iyan ang naramdaman ko habang dahan-dahang nilalakad ang mga kalsadang naging saksi sa mga kahindik-hindik na pakikipagsapalaran ko sa Kolehiyo. Mahigit limang taon akong pasok-labas, labas-pasok sa vicinity ng paaralang kumupkop sakin at naging pang-apat na tahanan. Maraming nabago. May nadagdag, may gumanda, may naluma ng panahon, may na demolish, may nagsara, nalugi, bumenta, maraming na-renovate at maraming nagkapali-palit ng pwesto pero sila sila padin yun.

• Natuwa ako. Kase nakabalik ulit ako sa isang bahagi ng buhay ko na tingin ko naging napakalaki ng epekto sa kung sino ako ngayon. Isa sa may pinaka malaking dahilan kung paano ako nahubog bilang isang nakakalokong tao. Sila ang dapat sisihin! :)
• Nalungkot din. Dahil kahit ilang beses pa ulit akong magpabalik-balik at malabas-pasok sa eskwelahang yun, alam kong wala na kong kayang ibalik. Sa lahat ng tawanan, iyakan, kulitan, asaran at trip sa buhay noong mga panahong yun, wala na kong maibabalik. Tanging mga ala-ala na lang ng kahapon ang babalik sakin.

Isa sa pinaka-gusto ko sa eskwelahan namin ay ang maluwag na policy sa uniform. Nakakapasok kami dati ng eskwelahan ng naka-tsinelas, t-shirt na gusot at maluwag na pantalon. Kinabahan kasi ako dahil sa ilang minutong pagmamasid at pagtambay sa labas ng College building, napansin kong iba na ang itsura ng mga nag-aaral ngayon. Karamihan sa mga lalaki, payat padin at mukang may dinadalang problema sa buhay. Pero wala na ang mga "tsinelas gang". Mukang mapoporma na at may sinabi na sa buhay ang karamihan sa kanila. Ang mga babae, karamihan chicks padin. Pero mapapansin mong parang may mga angat na talaga sa buhay. May mga naka-DSLR, naka sukbit na magagandang phones at mamahaling laptops bukod pa sa magagarang suot ng mga kabataan. Akala ko hindi na ako papapasukin. Hindi katulad dati, pantay-pantay kami. Puro kami nasa baba.
Kaming mga kabataang umaasa sa baon mula sa magulang o kupit mula sa sukli na pinambayad sa tuition fee o gawa-gawang projects at field trips. Yan ang tanging pera na pwede naming ibulsa para maipambili ng mumurahing mga pagkain sa labas ng College (Clue: Wala kaming canteen sa building) na karaniwang combo ng masarap na fishball, kwek-kwek, isaw, mumurahing shake, sago-gulaman, kikiam, squid/meat balls, ulam-gulay-kanin-sabaw-combo, burger na buy-one-take-one, ice tubig at walang kasawaang unlimited refill ng lugaw. Bukod pa sa ipambibili ng mga libro, papel, pa-print ng mga projects at pan-date sa iniirog.
I therefore conclude; mahirap mabuhay na isang mahirap pero hindi sa Eskwelahan namin. COOL!
Nag-CR din ako para malanghap ang nakahihilong amoy ng aming CR. Hindi nya ko binigo. Ganon parin sya katapang katulad ng dati. 
Nakita ko ang dalawa sa pinakamabangis na professors na meron kami sa Department. Kung dati-rati pag nakikita namin sila, para na kaming maiihi sa pantalon sa takot, ngayon, cute na sila sa paningin ko.
Sarado na karamihan ng mga stalls sa labas. Pati na din ang kumukuti-kutitap na bars. Mukang nai-pasara na din. Ang mga bahay bisyo (videokehan, bilyaran, inuman) ay nagbago din. Mas lalo na silang LUMAKE!! At DUMAMI!!
Nawala na naman ang ring sa makalat na Basketball Court namin. Mukang may dumakdak na naman sa net na isang nagmamalakas-malakasang tumalon. Wala nang masyadong tao sa corridor na naging piping saksi sa mahigit tatlong-daang estudyanteng parang nililitson at nagpipilit kumopya, magpakopya, manghingi ng himala sa Diyos at sa katabi para pumasa sa mga nakakabaliw na mga subjects. Parang tapos na ang bagyo. Wala na masyadong tao. Umalis na kami ng kasamahan ko para kumain sa isang sizzling na kainan. Pati mga pagkain, nakakamiss din. 

Nakabalik din ako sa wakas! Pero parang kulang ang isang araw. "Gusto kong bumili ng time machine", naisip ko. Pero mahal, kaya mag-iipon muna ko. Gusto kong mag Ghost Mode at patigilin ang oras para lumibot pa sana ng malaya at walang pumupuna. 
Nalibot ko ang College building ng kaunti, habang nililibot nya ang utak ko. Nag-iikutan kami.
Gusto ko pa sanang magtagal pero hindi na pwede. Magsasara na ang building. Sayang. Gusto ko pa naman sanang mag-moonwalk habang nagmomoment.

Moment - is the product of the force and its moment arm defined as the distance of force perpendicular to the point of rotation where the force is intended to rotate. 
Moment, makapangyarihang word para sakin. Saming lahat. Isa sa pinaka-makapangyarihan, bukod sa "UWIAN NAAA!!!".

Patalastas: 'Di Ka na Muling Luluha Pa

Ikaw ba ay nalulungkot?
May pinagdadaanang mabigat?
Napapagod sa mga pagsubok ng buhay?
AYAW mo na bang umiyak?

SAKTO!! 
Subukan mo to:


JOHNSON'S BABY SHAMPOO
with NO more TEAR formula
Banayad sa scalp at sa mata, ngunit hindi sa germs



Kahit anong pang pinagdadaanan mo, kahit ilang kuskos mo pa sa mata mo. 
Di ka maiiyak. Promisseee!! 

*Comes in different citrus flavors. Hurry, while supplies last*

Matalinong Bata

Isang araw, may batang gutom na gutom na nakatambay sa kanto. May dumaang naglalako.

Manong, manong ano bang meron dyan?

Madami akong dala ngayon. Bagong luto lahat to ser. Maruya, turon, banana que, kamote que, tokneneng tsaka Lumpiang toge.

Magkano po tong banana que?

otso nalang

Ang mahal, etong tokneneng?

otso din po.

Ang mahal din. Eh etong turon?

otso din po, sir. Pag dalawa binili mo, disi-sais nalang.

Ha? Niloloko mo ba ko manong? Puro otso 'tong tinda mo eh. Anong pinaka-mahal?

Eto pong kamote que ser. Sampu.

Ayun! Yun naman pala eh. Bigyan mo ko nung pinaka mura. hehe

Sais isa nitong Lumpia ser. Ilan ba?

Tatlo bibilhin ko oh. Kinse nalang manong. 

Luge naman ako ser, Disi-otso nalang lahat ser. Libre na suka.

Niloloko mo talaga ko manong no? Eh talaga namang libre suka eh. Di mo ko pedeng gulangan. Haaa. Valedictorian ata 'to nung highschool!

Eh luge naman kase ser.

Tatlo naman bibilhin ko eh. Sixteen fifty? Huling tawad na. Sige na manong.

Lugi talaga ser eh.
Pero dahil mabait ka tsaka gwapo. sige na nga, ibibigay ko na sa'yo tatlo - bente nalang. Libre suka tsaka sibuyas. 

*Nag-isip ng mga isang segundo ang Bata

Sige! Madali ka naman palang kausap manong ehh. hehe tenkyu ha? Keep the change. Hahahaha!

*Nag-abot ng bente tsaka dali-daling lumayo*

Sure Iho! Goodluck din sa pag-aaral mo! 



*WARNING: DON'T LAUGH! THIS IS A TRUE STORY"

Masarap magkaroon ng Boyfriend

Masarap magkaroon ng Boyfriend;

• Na makulit, mapang-asar, at mapagbiro. Pero seryoso sa relasyon n'yo at nagpaplano para sa hinaharap niyo.
• Na tinuturing kang isa sa pinaka-matalik nyang kaibigan pero minamahal ka higit pa sa kaibigan.
• Na tumatawa sa mga jowks mong korni at sumasakay sa mga kakaibang trip mo sa buhay.
• Na sasamang manunuod ng concert ni Lady Gaga kasama ka. 
• Na sasamahan kang manuod ng sine at mag window shopping maghapon kahit na sumakit ang paa n'ya kakaikot sa SM Mall of Asia o kahit bagot na bagot sya sa Twilight Saga.
• Na aaray kahit sa mga kurot at palo mo, kahit hindi masakit.
• Yung makikipag-kaibigan sa mga kaibigan mo kahit di niya trip ang ilan sa barkada mo.
• Yung paplastikin ka at sasabihan nang SEXY, kahit alam mo sa sarili mong HINDI naman talaga.
• Na nanakawan ka ng halik at biglang yayakapin sa harap ng madaming tao.
• Na itetext ka kung kumain ka na ba? Kung nakatae ka ba o  kakamustahin ang araw mo. Mag-goo-goodnight, Goodmorning, ingat ka, muah muah at tsup tsup.
• Na lilingon sa mga sexing babae na dadaan pero sasabihan kang "Sexy s'ya, pero mas sexy at maganda ka pa din"
• Na ipagluluto ka at ipaghahain kahit ang alam lang n'yang iluto ay nilagang itlog at Pancit Canton.
• Na hindi sasabay sa init ng ulo mo. At hihingi ng sorry kahit di n'ya kasalanan.
• Na yayakapin ka kapag depressed ka o naiiyak dahil may nangaway sa'yo.
• Na magseselos sa bokalista ng Callalily.
• Na sasakay sa mga kalokohang pilit mong pinapagawa sa kanya (ie: mag bakla-baklaan)
• Aalalayan ka, makikipag HHWW, at ililibre sa mga kainan kahit taghirap din s'ya.
• Na isasama ka para manuod ng laro nila sa Basketball.
• Na araw-araw sasabihin at ipapadama sa'yo kung ga'no ka n'ya kamahal at ikaw ang nag-iisang Prinsesa sa buhay n'ya.
• Yung ngangawa sa'yo with matching tulo ng sipon para lang mapatawad mo sa kalokohang nagawa n'ya.
• Yung magsasabi sa'yong 

"Ang ganda ng langit 'no? Kaso nakakangawit tumingala. Buti nalang andyan ka, isang sulyap ko lang, LANGIT na."

*Marami-rami pa naman silang ganyan. Mga 249 pa silang natitira sa buong mundo. Dati 250 ehh. Dalian mo lang sa paghahanap dahil nagkakaubusan na. Kapag nakakita ka, wag mo nang pakawalan. Itali mo sa leeg at i-lock mo. Tapos itapon mo yung susi sa inodoro tsaka mo i-flush. Ting! Bongga!


*Masarap sanang magkaroon ng ganyang boyfriend, lalo na kung babae ako. Kaso hindi eh. Kaya girlfriend ang hahanapin ko.

Warning: Obscene Words Found

Nainis akong bigla dahil sa isang napaka-walang modo at tang*ng komento ng isang ka-chatmate (babae, ngunit hindi naman ka-close). Hindi ko alam kung sinasadya n'ya, kung dala ng kamangmangan (clue: marunong din naman s'yang magbasa, magsulat, at gumamit ng facebook), o sadyang matubig lang talaga ang ulo n'ya. 

Nangyari isang araw na nagcha-chat kami sa isang Social networking site na itatago nalang natin sa pangalang, T_____.com™. 

"Balita ko may blogsite ka daw ah?!"

"oo, ibibigay ko link sa'yo." - Copy + Paste link

*basa,basa,comprehend*

"okay ahhh. hehehe eto, meron din ako, try mo basahin din"

-copy + paste link

"ayy, tagalog??" - *log out*

Napakurap lang ako at hindi na nakapagsalita. Naiwan akong speechless habang nakikipagkurapan sa nagbi-blink na mouse cursor. Tan**na. Badtrip yun ahh. 

Hindi ako nabadtrip dahil sa hindi n'ya pag bibigay pansin o pag snob sa mga entry kong walang kalatuy-latoy. Ang kinabad tripan ko lang naman eh yung harapan at bastusang halos pagsasabing "Hindi ako interesado sa Blog mo kasi nakasulat sa FILIPINO". Hindi n'ya sinabi sa muka ko pero halos ganon na din yun. Nakasulat sa Ingles ang blog n'ya at feeling n'ya siguro ang tali-talino at ang cool cool n'ya. At ang pagbabasa ng blog na tulad ng blog ko eh sadyang nakakabobo at nakakaubos ng oras n'ya. Booyset. May mga tao talaga na tang*. Hindi ko parin lubos maisip na sa panahong ito ay may mga tao padin palang mababa ang tingin sa sariling wika. Kailangan ba pag gagawa ka ng entry sa Blogspot eh nasa Ingles? Mas makakaramdam ka ba ng self-satisfaction kapag nasabi mo ang mga gusto mong sabihin sa salitang banyaga? Kapag nakapag-kwento ka ng mga excapades mo sa salitang Griyego? O Naikwento mong nalasing ka sa Gerry's grill sa salitang Pranses? Kapag nagmura ba ko sa salitang Nihonggo, mas cool ako kesa magmura sa salitang Filipino?

Hindi ako nagsusulat ng English na entry kasi ayoko(Bukod sa naglalaway ako kapag nasobrahan ng kaka-ingles). Kaya lang naman ako nag Blog para masabi ang mga salitang hindi ko masabi nang walang iniinom na kape. Kelangan kong ipagsigawan sa madlang people ang mga bagay na gumugulo o tumatakbo sa isip ko kapag nahihirapan akong matulog. Kapag ang diwa ko ay ginigising ng libo-libong kataga na ayaw lumabas tulad ng taeng nahihiyang lumabas pag bago ang nauupuang arinola. Wala na akong gustong patunayan. Pero marami akong gustong sabihin. At ang pagbo-blog ang nakita kong pinaka mabilis na paraan para masabi ang mga gusto kong idaldal. O isuka ang mga letrang nakain sa maghapong pakikipag ututang dila sa aso ng kapitbahay na kahol ng kahol.

Nagpanting ang tenga ko at hindi ko sya mai-chat para makompronta. Ang tanging hiling ko nalang;
Sana mabuhay si Andres Bonifacio at habulin ka ng itak.

Sabagay, masarap ding ilabas ang sama ng loob sa salitang Ingles. "You pissed me off. And I like you for that. So, here's for you. Special delivery with love. Fu*k YOU!!"

Pakiusap lang, hindi ka magmumukang matalino dahil lang sa kaya mong magsalita ng derederetsong Ingles sa pusang-galang Blogsite mo. Subukan mo munang i-evaluate ang;

                         2 sinx - sin 2x
                 Lim    -----------------
                x = 0       x - sin x
                                     
baka maniwala pa ko sa'yo.

*Sorry for the inconvenience that we are. Slow Men at work.*

Hipon o Loliipop?

Nitong mga nakaraang buwan, habang ako ay sumasailalim sa matinding depression stage, gumawa ako ng account sa isang social networking site. Anong trip? Makipagkaibigan sa lahat ng pwede, makipag chat sa lahat ng online, nang HINDI nag-uupload ng kahit anong photo maliban sa mga cartoons at mga larawang walang kinalaman sa itsura ko o kung sino man ako.

Anong nangyari at nalaman ko sa mahigit na apat na buwang pagninilay-nilay? Madami-dami naman. 

Karamihan talaga sa mga tao, hindi makikipag kaibigan/chat sa'yo kung wala kang mukha. Para bang ang lahat ay nakasalalay sa kung anong itsura mo bago ka nila pagtuunan ng pansin. Yan ang kalimitang katotohanan. Hindi naman palagi pero yan ang madalas na senaryo.
Tipong, "hi there, do you believe in love-at-first-sight?"
Makikita at babasahin ang message mo, sisilipin ang profile mo at mga albums. At dahil wala ka namang picture
"heh! Shut up assho*e!!*
Hindi ka nila papansinin. Lalaitin. Pagmamalupitan. Pagbubuhatan ng kamay. Ansaklap.
Yung iba naman dahil cool ka sa umpisa ng chat mo at sa mga post mong kakornihan, pagtatyagaan ka. Pero anong mangyayari pagtapos ng isa o dalawang araw na kayo eh nagkaka-chat na? 
Mismo! Manghihingi sila ng picture mo para ma-imagine o magkadetalye kung ang ka-chat ba nila eh kahawig ni Dante Balboa o isang one-eyed monster na kulay green. Pero marunong mag-type.

Naitanong ko na ito dati at uulitin ko lang, mahalaga ba talaga na maimagine mo kung anong hilatsa ng mukha ng kausap mo? Sinabi ko nang hindi ako gwapito o papabol pero nagpumilit ka pading makita ang ebidensya. Na-realize mong isa ako sa pinaka-honest na taong nakilala mo. Pinaka-honest lang talaga. Yun lang.
Anong magagawa mo kung pagkatapos mong mag-enjoy na ka-chat s'ya, nakita mong mukha pala s'yang Gorilla? Oo, mukang Gorilla. Natakot ka kasi hindi mo malaman kung ang nakikita mo ba ay mukha ng tao o kili-kiling magubat. Magpapatuloy ka pa ba sa pakikipagkaibigan sa kanya dahil enjoy s'yang ka-chat at dahil may sense s'yang kausap? O maghahanap ka ng ibang makaka-chat na mas may itsura nga pero malabnaw pa sa lugaw ang utak at puro hangin lang ang kayang ibuga? Bukod pa dyan ang isang libo't isandaan n'yang walang kaepek-epek na mga jowks. Mga panahon pa ni Mahatma. Mag-iiba kaya ang tingin mo sa kanya? Tingin ko, mag-iiba. Nalaman ko, dahil naranasan ko.

Nakakaloko lang talaga ang ibang tao, nagiging basehan ng kung sino ang dapat nyang kaibiganin depende sa kung ano ang tabas ng mukha ng kausap nya. Choosy pa! Akala mo naman. Hindi ko naman sinabing huwag mamili ng tipo ng kakaibiganin pero sana, mabawasan lang yung pagiging choosy. Give chance to others 'ika nga.

Sa totoo lang, hindi ako tumitingin sa itsura ng tao kapag nakikipagkaibigan. Wapakels ako dyan. Karamihan ng kaibigan ko eh may mga itsurang katamtaman lang. Hindi papable at hindi din naman mukang nakuyog ng bubuyog. Yung tipong hindi pang model ng Johnson's baby powder o pang liha ng kahoy. Yung sakto lang. May iba na medyo below average pero ayus lang din. Masarap silang kasama dahil wala silang kaere-ere sa katawan at walang dull moments. Hindi ko naman sila naging ka-close noong una, pero dahil naging kampante ako sa ugali nila at halos pareparehas ang trip naming kainin nung mga panahong yun, naging mga matalik ko silang mga kaibigan. Kinalaunan, nasanay din ako. Sanayan lang naman din yan. Jowk.

Tingin ko nga mas madaling maging ka-close ang mga taong wala kang ideya kung anong itsura. Atsaka may thrill eh. Binabase mo na lang kasi yung magiging "verdict" mo kung papasa sya bilang kaibigan, lover, o kabit mo, sa ugali, jokes at mga pananaw n'ya sa buhay. Hindi dahil magaling syang magsuot ng sleeveless, kita parati ang nangungusap na cleavage o dahil kamuka nya lang si Solenn Heusaff. 

Sa huli, desisyon mo parin yan. Ikaw yan eh. Basta ang ayoko lang, yung hihingan mo ako ng picture dito o kung saan mang social networking site. Mahirap na at baka madiscover pa ako. Tinago-tago ko pa naman lahat ng talents ko. Wala tuloy akong mailabas. Atsaka, malay ko ba kung ipapakidnap mo ako o ipapakulam sa suki mong albularyo. Aba, mahirap na. Pero kung ipapadala mo yan sa ABS-CBN, ibang usapan yan. Marami pa ko ditong 1x1 pictures na whole body. Spare copies na.

Oh ngayon, ano nang problema ko? Wala. Ikaw ba? Ano ba kasing trip mo? 

Hipon?

O Lollipop?

*NONSENSE* MWEHEHEHEHEH.